Ina

Een dag waarvan je denkt:
straks aan het eind van de middag.
Dan nemen we een rosé.
Gezellig op de camping.
Gelukkig en tevree.

Maar de dag kleurde rood,
rood van de dood.
Anne Kregel.
Egbert Ubels.
Raymond Soyer.
Zij kwamen om bij een brand in De Punt.

"Anne, Egbert en Raymond waren Drentse brandweercollega's van mij. Ik kende alleen Anne. Van de Bloemenveiling waar ik ooit werkte. Korting kreeg ik altijd van hem als ik rozen bij hem kocht. Gewoon, omdat we elkaar graag mochten en allebei van bloemen hielden.

Het werd een week van crisiscommunicatie. Heel veel crisiscommunicatie. Heel veel gevoel. Heel veel emoties. Heel veel dus…

De hele week stuurde ik het crisiscommunicatieteam aan. Collega's kwamen helpen, want er moest veel gebeuren. www.crisis.nl draaide de hele week, er was een stille tocht, er waren 3 herdenkingsbijeenkomsten (diensten met brandweerkorpseer) en ook heel veel pers.

Maar bovenal: waken over een zorgvuldige communicatie. Dubbele (= emotionele) aandacht dus. Om door miscommunicatie de pijn voor alle getroffenen niet nóg dieper te maken dan die al was. Zowel voor nabestaanden als collega's van de post Eelde en alle overige betrokkenen.

De laatste dag van die crisisweek, vrijdag 16 mei, staat nog scherp op mijn netvlies. Die dag werd Anne begraven. Toen ik die vrijdagmorgen 06.00 uur de speeches controleerde, brak er iets in mij. Alleen achter mijn PC, beneden in huis, de zon was al op. Wéér drie speeches: één voor de postcommandant, één voor de korpscommandant en één voor de burgemeester. Wéér heel zorgvuldig en met aandacht voelen en kijken of alles wel klopte. Het waren de zevende, achtste en negende speech van die week…

Wat een verdriet heb ik gezien. En wat een respect heb ik gekregen. Respect voor hulpverleners. Altijd maar weer klaarstaan voor onze veiligheid en gezondheid.Na deze week kreeg ik, na een lastige periode, eindelijk ware voeling met mijzelf en mijn emoties. Er is voor mij persoonlijk een leven vóór en een leven ná De Punt.

Ik zal het nooit vergeten."