Kees

In oktober 2009 was Kees den Uijl (die eigenlijk Cor heet, maar iedereen noemt hem Kees) voor het eerst op de Basis in Doorn. Kees is dienstslachtoffer en nam deel aan een ontmoetingsprogramma. In oktober 2009 veranderde het leven van Kees voorgoed, op 67-jarige leeftijd.

"Ik heb hier ervaren wat het is om gelukkig te zijn. Dat klinkt stom, maar tot nu deed ik alsof het allemaal wel goed met me ging, maar het ging helemaal niet goed met me. Ik ben eenzaam en zie mijn dochter niet meer. Thuis komen de muren op me af. Soms ga ik naar een hotel in Maastricht, om mijn zinnen te verzetten, maar ik neem mezelf gewoon mee. Het lost niks op. Nu ben ik, na twintig jaar, hier en weet weer wat het is om gelukkig te zijn. Ik moet nog minstens twintig jaar mee in dit leven en heb besloten dat ik dat anders ga doen!"

Nooit wilde Kees naar Doorn komen. "Ik had het idee dat hier alleen veteranen kwamen die rugklachten hadden van de medailles. Wat had ik hier te zoeken als dienstslachtoffer? Al jaren zeurde men aan mijn kop dat ik hier echt eens moest kijken. Uiteindelijk heb ik de stoute schoenen aangetrokken. Ik ben lid geworden van de BNMO en heb me aangemeld voor een kennismakingsprogramma. Daarna is mijn leven totaal veranderd. Echt, het is niet gelogen.

Bij de Basis ontmoette ik Bart. Hij is Nieuw-Guinea veteraan en het klikte meteen. Sindsdien zijn Bart en ik hele goede vrienden, ik heb nog nooit zo'n echte vriend gehad. We spreken elkaar nu iedere dag. Ik ben nu vriend van een veteraan waar ik zo tegenop keek. Twee weken na onze ontmoeting kreeg Bart een belangrijke militaire onderscheiding.

Via de Basis heb ik nu contact met een maatschappelijk werker en zij heeft voor me geregeld dat ik in allerlei programma's meeloop. Ik ga zelfs binnenkort als rolstoelduwer mee op een reis voor veteranen en dienstslachtoffers naar Lourdes. Ik kan er echt niet bij, het leven lacht me toe. Ik had dit twintig jaar eerder moeten doen."