Nieuwe richtlijn voor opvang geüniformeerden

25 augustus 2010

Formeel is het nog een concept, maar de nieuwe Richtlijn voor opvang van geüniformeerde professionals heeft de pers al gehaald. Vandaag wijdde de Volkskrant er een volledige pagina aan, nadat diverse kranten er gisteren een kort ANP-bericht over plaatsten.

Waar gaat het over? Een standaardisering van de opvang van agenten, militairen, brandweerlieden en ambulancepersoneel. Nu is dat bij sommige organisaties goed geregeld, maar zijn de verschillen in aanpak nog groot. Daardoor is het lastig om problemen te signaleren en de kwaliteit van de opvang te meten, laat staan die te verbeteren. Kenniscentrum Impact heeft daarom in opdracht van Binnenlandse Zaken en uiteraard in samenwerking met tal van organisaties deze nieuwe richtlijn ontwikkeld.

Ook de Basis is betrokken bij het ontwikkelen van de richtlijn. Tijdens het Basiscongres op 29 april bood Impact ook al een tipje van de sluier en we hebben aanbevelingen gedaan bij de huidige conceptversie. De richtlijn neemt de eigen veerkracht als uitgangspunt en biedt handvaten voor de collegiale opvang. Dat is goed, want dat biedt toch de meest effectieve aanpak. Voorkomen is beter dan genezen. Wanneer de tweede lijn ingeschakeld moet worden, ben je feitelijk al te laat.

Hulde voor de nieuwe richtlijn dus, maar de invoering van zo'n richtlijn binnen de betreffende organisaties is nog wel een interessante uitdaging. Natuurlijk merken wij ook, mede door onze contacten met vaak heel betrokken en deskundige bedrijfsopvang teams, dat geüniformeerden steeds beter omgaan met de emotionele kant van het werk. Toch blijkt van een wezenlijke cultuurverandering nog niet direct sprake te zijn. De nieuwe richtlijn kan misschien aan die bedrijfscultuur en de steunende kracht van lotgenoten meer aandacht besteden.

Het zou natuurlijk mooi zijn als de nieuwe richtlijn naadloos aansluit bij ontwikkelingen die al in gang zijn gezet, maar let ook hierbij op de mens. Want niemand zit te wachten op de zoveelste bureaucratische interventie zonder aansluiting bij de belevingswereld van de werkvloer.