De PTSS paradox
1 december 2011
Begrijpelijk is het wel, maar ook nadelig. Als je PTSS hebt, dan zoek je door je PTSS minder snel hulp. Hoe kan dat nou?
Het meemaken van ingrijpende gebeurtenissen roept een angstreflex op. Op het moment van een schokkende gebeurtenis voel je de adrenaline door je lijf gieren. Je hart gaat dan sneller kloppen, het zweet breekt je uit of je piest in je broek. Je lijf brengt je in een alarmtoestand, om zo snel mogelijk te kunnen reageren op het gevaar. Om handelend op te treden, of om je zo snel mogelijk uit de voeten te maken (vechten of vluchten). Dat is bij iedereen zo, het is dus heel normaal. Dat wil zeggen zolang de gebeurtenis plaatsvindt en nog korte tijd daarna. Meestal dooft die alarmfase vanzelf weer uit. Na een paar uur, een dag of een paar dagen ben je weer rustig, kun je weer goed slapen, is de balans weer hersteld.
Als de alarmfase niet uitdooft, loop je het risico om PTSS te ontwikkelen. Je houdt last van herbelevingen, slaapt slecht, blijft bovenmatig waakzaam en reageert schrikachtig, onrustig, geïrriteerd. Dat kost veel energie en put je uit, en je verliest het vertrouwen in jezelf en anderen. Je gaat moeilijke situaties vermijden. Je gaat bijvoorbeeld niet langs de plek waar de gebeurtenis plaatsvond, of je wilt er niet aan denken of over praten. Je blijft in zekere zin in de alarmfase hangen als de onveilige situatie allang niet meer aanwezig is. Als dat langer dan een maand duurt, is het niet goed.
Dan zou je hulp moeten zoeken, want er is veel aan te doen. Er zijn therapieën die vooral goed helpen als je er op tijd bij bent. Meestal moet je dan in die therapie over de gebeurtenis praten. Maar "therapie" is -vanuit je alarmfase gezien- een onbekende en onveilige situatie, die je niet vertrouwt, en die je probeert te vermijden. Dus zie je af van hulpzoeken. Begrijpelijk, maar onverstandig. Want op den duur kom je van de regen in de drup, hoe langer je wacht hoe moeilijker het wordt. Dat is de PTSS-paradox
Bavo Hopman
Beleid & Ontwikkeling
Reacties
Rick Hessels
2 jan 2012 14:55
Als eerste nog de beste wensen voor het nieuwe jaar 2012. Er valt mij wel iets op, dat er gereageerd wordt door een medewerker op een reactie van een nieuwe bron van inkomsten voor de-Basis.Klinkt natuurlijk weer negatief als ik het juist weer breng, maar ja ik bezoek deze dingen tenminsten nog. En schrijf mijn mening over het gevraagde of opgeschrevene neer. Niemand is verplicht om daar op te reageren, m.i. zou het toch wat fijner zijn om de uitspraken die gedaan worden op deze manier, ook van gepast antwoord in het openbaar te beantwoorden. En niet via andere media.
Rick hessels
14 dec 2011 19:53
Kom ik vandaag bij het boodschappen doen, een oud Indië ganger tegen. Eerst het gewone gesprek over hoe het er mee was en zo daarna begon zijn gezicht in de verkeerde kreuk te zitten en kwam er andere praat naar boven. Deze praat ging over wat de regering hem nu pas aan had gedaan met het uitkeren van een schade vergoeding aan de weduwe van Rawagede. De Nederlandse staat heeft excuses gemaakt omdat een rechter heeft bepaald dat de weduwe recht hadden op een schade vergoeding omdat er dus spraken is van oorlogsmisdaden. Hoe kun je nu na een toespraak op 3-09-2011- ik citeer uit de toespraak: Toespraak van de minister van Defensie, J.S.J. Hillen bij de herdenking van gesneuvelde militairen in Nederlands-Indië, op 3 september 2011 te Roermond. Bij terugkeer wachtte geen nationale waardering maar een zwijgen, en soms erger. Veel van de Indië-veteranen kozen er daarom voor na terugkomst hun mond te houden. Ze hadden genoeg oorlog gehad. Ze wilden rust en werkten aan hun eigen Wederopbouw. Maar uiteindelijk hebt u aan de bel getrokken. Terecht. En met succes. Deze oorlogen zijn daarmee ook vormend geweest voor het Nederlandse Veteranenbeleid. De Nederlandse overheid heeft uiteindelijk naar u geluisterd. En hoe. De Nederlandse zorg voor militairen en veteranen behoort inmiddels tot een van de beste ter wereld. Met expliciete aandacht voor alle gevolgen van een missie in oorlogsgebied. Voor, tijdens en na de uitzending. Einde citaat, -zeggen dat deze Indië ganger zich bij mij meld, met een zeer verbeten gezicht. Ik wordt door de staat gezien als een “ OORLOGSMISDADIGER “ , is dat de goede zorg die hier boven in het citaat wordt verteld. De medaille heeft twee kanten, die voor de Weduwe, die voor de OORLOGSMISDADIGER VETERAAN m.i.heeft Nederland niet de beste veteranen zorg van de wereld. Mijn soortgelijk verhaal is dit: Voor veteranen ( militairen ) uitgezonden na 01-07-2007 is het allemaal goed geregeld zegt onze Minister van Defensie, daarbij vergeet hij, dat hij daarmee de mensen kwetst, die voor die datum zijn uitgezonden. Voorbeeld, er werd een Hoorzitting gehouden voor de ISAF, dit is van na 01-07-2007 fijn om er mee om je oren, -gevoel, als chronisch ptss patiënt met een DIG op zak- te worden geslagen. Ik voel me gediscrimineerd, waarom zijn er geen Hoorzittingen voor de mensen van Nieuw-Guinea of Libanon of Yugo enz. enz. En dan nog steeds zeggen dat er goede zorg is, nee er is voor veteranen geen goede zorg. Zij worden als een vorm van last aan het been gezien, maar daar trappen wij jongere veteranen niet in. De oudjes zeggen nog steeds, ja meneer nee meneer, maar wij niet. Ik schrijf het als protest op.
Rick Hessels
5 dec 2011 16:23
Anoniem, Begrip,herkenning,onmacht,schaamte,enz.enz.ik voel het mee. Die stoute schoenen hebben mij wel geholpen, in het vinden in handvaten om er weer beter mee om te weten gaan. Hoop ook voor jou dat ze vandaag, een stap in positieve zin naar de toekomst zullen worden, door dat te doen wat je in je bericht aan gaf van 02-12-2011. Kop op, je staat niet alleen er zijn er vele met jou.
Anoniem
2 dec 2011 21:48
Geachte heer Buddenberg, mijn huisarts is ook mijn 'klant'. Ik kom haar regelmatig beroepsmatig tegen. Dit ga ik niet met haar bespreken. Vandaag besloten dat ik de stoute schoenen aantrek en het maandag met mijn leidinggevende ga bespreken. Wel spannend maar ik heb het gevoel dat mijn emmer vol dreigt te lopen. Dank voor de adviezen!
Bud Buddenberg
2 dec 2011 00:20
Mijn advies aan Anoniem, ga eens naar je huisarts met dit probleem.
Daan Russchen
1 dec 2011 23:54
Beste 'anoniem', wat je schrijft over de wegmonumenten kennen we ook van je collega's. Mijn advies is om het te bespreken in je organisatie, met je leidinggevende of met de BOT-ter (bedrijfsopvang / collegiale opvang) of iemand anders die je vertrouwt. Als je dat niet wil of durft dan mag je ons natuurlijk altijd bellen of mailen.
Anoniem
1 dec 2011 23:45
'Je gaat bijvoorbeeld niet langs de plek waar de gebeurtenis plaatsvond'. Ik vond het confronterend om te lezen. Als ambulancechauffeur rij ik met regelmaat een andere route omdat ik niet weer langs de knuffelbeertjes wil rijden waar een paar maanden daarvoor een dodelijke aanrijding heeft plaatsgevonden. In de afgelopen jaren zijn dat steeds meer plekken geworden en ik maak me zorgen of ik over een paar jaar nog wel een route weet zonder donfrontaties. Kan ik u gewoon bellen om eens te praten?
Rick Hessels
1 dec 2011 23:19
Bavo, jammer voor die gene die pas na vele jaren gehoord worden, door hulpverleners uit deze tijd. Toen ik terug kwam heb ik 2 keer om hulp gevraagd bij Defensie, maar werd ik niet serieus genomen. Nu zit ik aan chronische ptss vast, met al zijn problemen. Hoop dat het nu binnen Defensie anders gaat, maar ben bang van niet. Verantwoording nemen blijkt nog steeds een zware last, voor Defensie. Zie ook nu weer de ontwikelingen met VeteranenWet & Ereschuld, ik ben bang dat deze 2 regelingen, achteraf toch niet zo goed zijn voor de Veteranen en gelijkgestelden, als de regering doet geloven. Wilde het alvast gezegd hebben, maar geef ze nog het voordeel van de twijfel.
Meldt u aan voor onze nieuwsbrief
Met onze nieuwsbrief blijft u op de hoogte van alle ontwikkelingen rond de basis.
Aanmelden nieuwsbrief
