Kerstverhaal, kleine vrede in een grote oorlog
23 december 2011
Het was december 1914. Het was koud en nat. Duitse soldaten lagen in linie op slechts honderd meter tegenover Franse, Britse en Belgische soldaten. Ze waren moe en uitgeput. Al maanden werd er hard gevochten. Er waren in korte tijd al duizenden militairen gesneuveld. De moraal was tanende, de soldaten waren oorlogsmoe. Er bestonden al ongeschreven regels tussen de vijanden, tijdens het ontbijt werd het vuurgevecht gestaakt en iemand die de latrine bezocht (openbaar toilet) schoot je niet neer.
Het werd Kerstmis. De hogere legerleiding was veilig thuis en de soldaten werden aan hun lot overgelaten. Toen gebeurde het meest ondenkbare. Duitse soldaten begonnen kerstliederen te zingen die werden beantwoord door hun vijanden. In vier talen klonk het 'stille nacht, heilige nacht'. Het was duidelijk. De vrede was er, tenminste voor even.
Soldaten verlieten hun positie en zochten elkaar op. Ze wensten vriend en vijand een zalige kerst. De gesneuvelde militairen die weken tussen de loopgraven hadden gelegen werden begraven en herdacht. Ze zongen liederen, ruilden sigaren voor sterke drank, pudding voor tabak en vierden samen Kerstmis. Varkens werden aan het spit gebraden, er werd zelfs gevoetbald. De vijandelijke soldaten bleken meer met elkaar op te hebben dan met de eigen commandanten.
Het was in 1914 de eerste aanzet wat inmiddels de traditie voorschrijft. Hoe gek ook, tijdens Kerstmis is er een staakt-het-vuren en in welke grote oorlog dan ook, een kleine vrede.
Namens alle medewerkers van de Basis wens ik u fijne kerstdagen en een veilig en gezond nieuwjaar.
Hugo van de Kamp
directeur-bestuurder
Reacties
Joep van Vlaanderen
23 dec 2011 15:01
Wat een bijzonder verhaal zeg. Nog nooit eerder van gehoord. Ik heb me wel vaker verbaasd over hoe het kan dat partijen tijdens een oorlog tijdens iets onbenulligs als kerst (met alle respect) stoppen met vechten en daarna gewoon verder gaan. Dat blijf ik raar vinden maar kan het nu wel in historisch kader zien. Hartelijk dan en natuurlijk aan u ook allerbeste wensen.
Rick Hessels
23 dec 2011 11:57
Door mijn uitzendinging naar Libanon in 1979/1980, ben ik nu niet in staat om kerst thuis te zijn. Maar om dit in Venray bij de VIBU door te brengen. Dit is voor mij de realiteit van het leven als Veteraan met een chronische PTSS. Niet ik alleen, maar mijn hele Familie gaat hier onder gebukt. Voor vele wordt er alleen stil gestaan bij de Veteraan, maar hele Familie's hebben hier onder te lijden. Regering, probeer eens begrip te krijgen voor deze situatie, in vele huishoudens in nederland. Die onder uw zeggensschap worden te werk gesteld. En nog steeds van alles beloofd wordt. Bedankt nog om die ene groep van Veteranen gelijk tot " Oorlogsmissdadiggers" te benoemen met het excuus naar de weduwe van Ragwede. Maar verder wens ik toch een ieder een fijne kerst toe.
Daan Russchen
23 dec 2011 10:53
Ik ben eigenlijk wel nieuwsgierig naar de ervaringen van militairen, brandweermensen, ambulancepersoneel en politieagenten bij de feestdagen. Het kan niet anders dan dat er bijzondere ervaringen zijn. Wie wil het hier met ons delen?
Meldt u aan voor onze nieuwsbrief
Met onze nieuwsbrief blijft u op de hoogte van alle ontwikkelingen rond de basis.
Aanmelden nieuwsbrief
