06-06-2019

Op dinsdag 4 juni verwelkomde de Basis Selma en Melissa voor een lunchlezing in dialoogvorm. Selma en Melissa verhaalden open over hun leven als partners van militairen met PTSS (posttraumatische stressstoornis). Beide mannen namen deel aan een aantal missies in Irak en Afghanistan en kregen te kampen met PTSS. Hoe ziet het leven er nu echt uit, achter de voordeur bij Selma en Melissa?

Er wordt nog wel eens aan voorbij gegaan dat dit ook een groot effect op het thuisfront heeft. Melissa: “Als mijn man een rotdag had, voelde ik mijn hart al tekeer gaan. De spieren in mijn lijf verstijfden voordat hij de eerste stap op de trap naar beneden had gezet. Iedereen liep dan de hele dag op eieren”. Selma:” Ik wist dat hij geen rotzooi kon verdragen dus liet ik mijn kinderen niet met de Duplo op de grond spelen. Ook leerde ik  heel snel leven met restverschijnselen zoals nachtmerries, paniek bij knallend vuurwerk en bij ballonnen.” Selma:” Jim kon geen vader meer zijn voor zijn kinderen en was amper onderdeel van het gezin. Hij leefde in zijn eigen wereld, op zijn eigen eiland. Hij was obsessief bezig met onze veiligheid en als hij niet constant wist waar de kinderen of ik waren dan raakte hij compleet in paniek.”

De ommekeer kwam voor beide vrouwen toen zij overgehaald werden om een keer naar een  partnergroep zonder kinderen te gaan. Die tip kwam van een hulpverlener van de Basis. Selma: “Ik zat in zo’n diep dal en ontdekte dat het belangrijk is om voor jezelf te gaan zorgen. Ik begon weer hoop te voelen”. Melissa: “Door de waarde met elkaar binnen de partnergroep heb ik het vol kunnen houden, ook ik was vergeten hoe ik voor mijzelf moest zorgen”. Beide vrouwen knokten zich terug. Hun krachtigere posities hadden ook effect op de mannen en bij Selma zelfs op het gestel van de kinderen. Inmiddels zijn hun partners uitbehandeld en gaat het beter met de gezinnen.